Kwadrans prawdy o człowieku.
Życie ludzkie jest niewątpliwie największą wartością; jest darem Boga, darem niezasłużonym i otrzymanym darmo. Moje życie jest niepowtarzalnym wyrazem miłości Boga. Życie każdego człowieka jest niepowtarzalnym wyrazem miłości Boga.
Z modlitwy koronacyjnej:
„Pomóż nam radykalnie bronić życia od poczęcia do naturalnej śmierci i z odpowiedzialnością stać po stronie prawdy o człowieku, którego Bóg powołał do życia i do świętości”.
„Odwoływanie się do godności człowieka napotyka dzisiaj na zasadnicze trudności. Przede wszystkim biorą się one stąd, że w powszechnej opinii społeczeństwa człowiek niekoniecznie pochodzi od Boga i nie wszyscy wierzą, że został stworzony na obraz i podobieństwo Boże. To nasuwa pytanie o istotę i przeznaczenie człowieka, i ma znaczenie światopoglądowe. Człowiek, by znać swoją godność musi odpowiedzieć sobie na dwa zasadnicze pytania: skąd jestem, gdzie jest mój „początek” i dokąd zmierzam, gdzie jest mój „kres”. W tym względzie mamy w ogólnej atmosferze społecznej światopogląd bardzo zróżnicowany, pluralistyczny
i niejednokrotnie bardzo daleki od chrześcijaństwa.
To co dzieje się między początkiem a kresem ludzkiego życia jest nam dane i zadane. Jest to przestrzeń w której tworzymy siebie przez korzystanie z prawa wolności, czyli wybory między dobrem a złem. Dotykamy tu równocześnie naszego poznania, co rozumiemy jako dobro a co jako zło? I wiemy, że wybory te są trudne…. – weźmy tylko przykład powszechnego sporu o prawo do aborcji.
Zatem pytanie o godność dotyczy dwóch płaszczyzn:
-
jest to pytanie o to KIM JEST CZŁOWIEK?
-
i w zależności od odpowiedzi: JAKIE POWINNY BYĆ JEGO WYBORY, jego zachowania?
